Boekhandels, bibliotheken, auteurs - contact:

woensdag 18 mei 2016

Scherven - jeugdroman door Kristof Desmet


Nooit meer!’ herhaalde hij bits. Nog voor er iemand kon reageren, bonkte hij de trap op naar zijn kamer, draaide de deur op slot, en gooide zich op de grond. Zijn hart sloeg als een bezetene. Koud zweet gutste uit al zijn poriën en hij kreunde alsof hij voortdurend door een onzichtbare vijand in zijn maag werd geslagen. Tranen welden op en hij voelde zich misselijk worden.  




Matte is zestien wanneer hij een traumatische ervaring opdoet. Hij valt in een zwart gat en is nauwelijks nog geïnteresseerd om verder te gaan. 
Sarah moet verhuizen en is nieuw in het dorp. Ook haar privéleven krijgt een harde klap, waardoor haar vertrouwen in mensen een deuk krijgt. 
Via Charlotte, Mattes tweelingzus, kruist het pad van deze twee jongeren elkaar en ontdekken ze dat ze elkaar wel leuk vinden. Met vallen en opstaan groeien ze naar elkaar toe en doen ze een poging om de scherven in hun leven opnieuw te lijmen. 

Doelgroep: young adult, adolescenten. Thema: omgaan met verlies, loslaten, relaties... Redactie: Patrick Bernauw.

Leerkrachten Nederlands die met het verhaal aan de slag willen, kunnen hier een lesmap downloaden.

Met een deel van zijn royalties adopteert de auteur via Plan België een kind uit de Derde Wereld. Klik hier voor meer details.

Website Kristof Desmet

Scherven is beschikbaar als ebook en paperback in alle online boekhandels en kan in uw plaatselijke boekhandel besteld worden (ISBN 978-94-6266-182-0). 





In het ebook kunt u alvast enkele pagina's gratis lezen:









Een boek over echte (jonge) mensen


Scherven is een zeer gelaagd, literair bijzonder sterk boek, heel volwassen van aanpak, trefzeker geschreven, alsof hier een auteur aan het woord is die al een heel oeuvre op zijn naam heeft staan - en toch is dit een debuut. Het verhaal wordt verteld op het niveau en in de leefwereld van de doelgroep (young adult), met oor voor specifiek taalgebruik maar zonder hierin te overdrijven, met geloofwaardige personages van vlees en bloed, subtiel en met erg veel subtekst en zin voor suspense – en humor, ironie, soms wat sarcasme. Mooie oneliners: “vergeetachtig als een eendagsvlieg met Alzheimer” – “Ik geloof in een leven vóór de dood.” Goeie vondsten zoals de poëtische tussentekstjes, of de manier waarop Matte zich voorstelt – in een brief, op vraag van een leerkracht. Het lijstje schoolirritaties is niet alleen zeer herkenbaar, het is ook erg grappig. 

Maar bovenal: Matte, Sarah en Charlotte komen echt tot leven – de lezer kan met ze meeleven, wordt nieuwsgierig gemaakt naar wat ze voelen en denken.


Patrick Bernauw

vrijdag 13 mei 2016

Berichten uit Utopia - Het Utopisch Collectief



In 2016 was het 500 jaar geleden dat Dirk Martens, drukker in Aalst, de Utopia van Thomas More op zijn drukpers in Leuven legde. Dat werd in Aalst onder meer herdacht met de Podcast (E)Utopia en de uitgave van dit boek. Het bevat zeer diverse (e)utopische schrifturen - verhalen, gedichten, een essay en ook al eens een stukje drama - gepleegd door de cursisten literaire creatie van Patrick Bernauw aan de Academie voor Podiumkunsten: Ludo Constant, Hilde De Cock, Magali De Vlaeminck, Katherine Muylaert, Matthias Roggen, Rita Saeys, Jana Van Der Fraenen en Els Vermeir.

Utopia is in deze tijden van terrorisme en vluchtelingencrises weer brandend actueel. Ook na de publicatie van dit boek is het evenwel nog een groot mysterie waar de Weg naar (E)Utopia precies heen leidt. Misschien verdwalen we onderweg wel in de vierde dimensie...

Bestel het boek bij uw plaatselijke boekhandel:
ISBN 9789463183123

In de online boekhandel:



Bij Bol.com:


maandag 25 april 2016

Vogel-jong, moeder & dochter gedichten van Ellen Lanckman met illustraties van Elfie De Clercq

Ellen bij de presentatie van Vogel-jong,
Tinnenpot Gent, 23/04/2016

Vogel-jong verwoordt in vlijmscherpe, dan weer weemoedige zinnen de groeipijnen van een moeder die haar dochter gadeslaat. Je proeft tussen de regels het bitterzoete gevoel van het
(leren) loslaten langs beide kanten. Een confrontatie met de tijd die kantelt van proefdruk
naar heruitgave van een verloren gewaande jeugd.
Het is de derde bundel van Ellen Lanckman en deze keer deed ze een beroep op illustratrice
Elfie De Clercq, die de woorden van Ellen schetst in een aantal bijzondere tekeningen.
Alsof ze in de moeder is gekropen en teruggekeerd met potloodstrepen van een haast ondraaglijke tederheid.
Een aantal van de gedichten uit deze bundel werden in verschillende literaire tijdschriften gepubliceerd, waaronder Meander Magazine.

“Ellen Lanckman, de meesteres van de melancholie" – Hugo de Haas van Dorsser
(Wordbites)

“Een pareltje" – Raf Walsschaerts (Kommil Foo)



Patrick Bernauw bij de voorstelling van de bundel:

Wat is het verschil tussen een dichter of dichteres en een gewone mens, al dan niet van het vrouwelijk geslacht? Het zit ‘m vooral in de ogen waarmee beiden naar de werkelijkheid kijken, en de woorden waarmee ze die weergeven. Een dichter ziet de poëzie in het ogenschijnlijk banale, vindt zelfs in de eenvoud reden tot dubbelzinnigheid.
Ik heb Ellen twee jaar lang bij mij in de les literaire creatie gehad, en ik geef nu haar gedichten uit. Vraag je me de dichteres en haar werk in één woord te omschrijven, dan zou dat ene woord zijn: 'direct'. In de omgang is Ellen er één 'per direct', geen boemel(trein), geen omwegen hier, maar lik op stuk & recht door zee. En zo laat ook haar poëzie zich omschrijven. Niks geen hermetisme, je hoeft niet doorgestudeerd te hebben om haar te begrijpen… tenzij misschien aan de universiteit van het leven.
Maar verwar 'direct' niet met 'oppervlakkig' of 'banaal'. Zij kijkt nu eenmaal met de ogen van een dichteres naar de wereld, en ziet de dingen die andere mensen al eens durven te ontgaan – slaagt er ook in ze op zo’n manier te noteren, dat je ze niet licht vergeet. Door de ironie in haar woorden, door de dubbele bodems die ze aandraagt, door de spanning die ze in haar woorden oproept, door de accenten die ze legt met ritme en taalmuziek.
Neem nu bijvoorbeeld een superkort gedicht als 'Misschien heb ik een kind / om niet te vergeten / dat liefde ook kan bestaan / in al haar eenvoud'. Waar de 'haar' van eenvoud zowel slaat op de liefde in het algemeen, als het kind in het bijzonder. Een dichteres doet iets wonderlijks met de taal, jawel. Ze zegt in één enkel woord tegelijk iets over het grote en het kleine, het grote dat zich weerspiegelt in het kleine, en vice versa. De moeder in de dochter, de dochter in de moeder. De liefde en het meisje.

Of neem nu dat gedicht waarin een kind met twee staartjes en schoolboeken op de rug op een ochtend vertrekt naar school en terugkeert als een tienermeisje. Je hebt het vast ook meegemaakt, hoe de tijd soms in schokken verloopt, vliegt, vanalles overslaat, vergeet… en hoe een kleinigheid je daarvan bewust maakt. Een dichteres legt dit soort momenten dan vast in een gedicht… op een manier die de alledaagse vergetelheid een neus zet. 
En wat Ellen doet met woorden, doet Elfie met tekeningen. Wonderbaarlijk hoe zij met vaste hand toon en sfeer, inhoud en achtergrond van deze poëzie weet te vatten in klare lijnen. Het lijkt allemaal zo eenvoudig, ja zelfs simpel... maar net uit die onvoorstelbaar eindeloze hoeveelheid van mogelijke lijnen precies déze trekken, en geen andere... Daar is talent voor nodig. En empathie. Soms vraag je je af: wat was er eerst - het gedicht of de tekening?
Een straf duo, kortom!

Voor de uitgave en distributie van POD-boeken en ebooks werken wij samen met

Voor de uitgave en distributie van POD-boeken en ebooks werken wij samen met
Schrijverspunt.nl / Clusteruitgeverij